جلال الدین محمد رومی، معروف به مولانا رومی، یکی از برجسته ترین شاعران عرفانی اسلام بود، وی در فقه و علم عقاید صاحب نظر بود.

مولانا رومی در 30 سپتامبر 1207 در بلخ امروزی در افغانستان به دنیا آمده است و به سرودن اشعار مذهبی و عرفانی در خراسان و ایران شهرت داشت.

 از نظر محتوا، اشعار او سرشار از عشق الهی و تدبر عمیق در زندگی است، که بیشتر آنها را به عربی، ترکی و یونانی سروده است.

شمسی تبریز همچون ستاره ای درخشان در زندگی مولانا به عنوان راهبی عاشق ایمان، راه مولانا را به سوی عظمت پیش برد و در اشعار خود الهامات معنوی برای او به ارمغان آورد.

 گویا شمس پس از سه سال دوستی با مولانا ناپدید شد و گفتە میشود که مورد هدف یکی از دانش آموزان مولانا قرار گرفته است.

محتوای اشعار رومی، در مورد عشق و آرزوهای انسان در زندگی مادی و معنوی است، او مانند نوشتن به صدا و رقص توجه داشت و و سماعی را در یک چرخش کیهانی یافت که در آن راهبان در شعر و موسیقی به یاد خدا به دور خود می چرخند.

با وجود اینکه مولانا نزدیک به 700 سال پیش درگذشت، اما هنوز شاگردان و پیروان راه دینی خود را دارد، اما اشعار او به عنوان پیام عشق و صلح در سراسر جهان پخش شده است و مورد تمجید بسیاری از هنرمندان غربی قرار گرفته است.

رومی هزاران بیت شعر دارد، که معروف ترین آنها عبارتند از:

دیوان شمسی تبریزی

مثنوی

مولوی در 17 دسامبر 1273 در سن 66 سالگی در شهر قونیه درگذشت.