سید عبدالرحیم، فرزند ملا سعید تاوگوزی و نواده ملا یوسف جانی، معروف به مولوی، در سال ۱۸۰۶ میلادی در روستای "سرشاته" از توابع منطقه تاوگوزی اقلیم کوردستان در کنار رودخانه سیروان چشم به جهان گشود.

سفر به شهرها برای کسب علم

مولوی در دوران کودکی، سوادآموزی را نزد پدرش آغاز کرد؛ قرآن کریم را تلاوت کرد و کتاب‌های ورد را حفظ کرد. سپس بر اساس سنت طلبگی (فقیهی)، برای ادامه تحصیل راهی حلبچه شد. او در ادامه به شرق کوردستان (ایران) رفت و در مسجد وزیر شهر سنندج مستقر شد. پس از بازگشت از شرق کوردستان، در دوران حیات "شیخ معروف نودهی" به عنوان طلبه در مسجد جامع سلیمانیه پذیرفته شد. وی پس از درگذشت پدرش، سرپرستی خواهر و برادرانش را بر عهده گرفت. مولوی در نهایت پس از سفرهای متعدد میان شرق و جنوب کوردستان، تحصیلات طلبگی خود را به پایان رساند و اجازه اجتهاد و ملا شدن خود را از دست "ملا عبدالرحمان نودهی" دریافت کرد.

حفاظت از آثار و تالیفات

اگرچه مولوی بیشتر دوران زندگی خود را در سفر و مهاجرت سپری کرد، اما توانست به خوبی از آثار و تالیفاتش محافظت کند. وی که دست توانایی در سرودن شعر داشت، صاحب چندین کتاب ارزشمند است، از جمله:

• اشعار عقیده و باورهای اسلامی
• کتاب عقیده اشعری
• آداب طریقت نقشبندیه
• علم اصول
• دیوان مولوی (به گویش هورامی)

سال‌های پایانی و درگذشت

مولوی در سال‌های پایانی عمر خود نابینا شد و مدت هفت سال را در نابینایی سپری کرد. در همین دوران، کلبه او آتش گرفت و بخشی از اشعارش برای همیشه در شعله‌های آتش سوخت و از بین رفت. سرانجام مولوی در سال ۱۸۸۲ میلادی در سن ۷۷ ساگی دار فانی را وداع گفت و در قبرستان مشهور روستای سرشاته به خاک سپرد شد.