با گذشت 39 سال از حمله شیمیایی رژیم بعث به شهر سردشت در شرق کردستان، بازماندگان و شاهدان عینی این فاجعه همچنان از دردها و پیامدهای وخیم سلامت ناشی از این سلاح‌های کشتار جمعی رنج می‌برند و خاطرات تلخ آن روز را روایت می‌کنند.

گواهی فاجعه از زبان بازماندگان

ابراهیم عبدی، یکی از مصدومان بمباران شیمیایی سردشت، در خصوص تأثیرات این حمله اظهار داشت: «با گذشت 39 سال، آثار و پیامدهای سلاح‌های کشتار جمعی همچنان بر بدنم مشهود است.» وی که به سختی از مرگ نجات یافته، می‌گوید با چشمان خود شاهد جان باختن اعضای خانواده، دوستان و نزدیکانش بر اثر استنشاق گازهای شیمیایی بوده است.

زخمی عمیق بر پیکر سردشت

در تاریخ 28 ژوئن 1987 میلادی، حکومت وقت عراق با استفاده از تسلیحات شیمیایی به این شهر حمله کرد و زخمی همیشگی بر قلب ساکنان آن برجای گذاشت. بازماندگان این حمله در تشریح وضعیت جسمانی خود می‌گویند که به انواع بیماری‌های مزمن دچار شده و از آن زمان تاکنون نتوانسته‌اند به روال عادی زندگی بازگردند.

جمعیت شهر در زمان وقوع حمله

حاجی رحیم کریمی واحد، یکی دیگر از بازماندگان و شاهدان عینی که در حال حاضر عضو انجمن دفاع از حقوق مصدومان شیمیایی سردشت است، در رابطه با آمار جمعیتی آن دوره گفت: «در زمان وقوع بمباران شیمیایی، بین 20 تا 25 هزار نفر در این شهر سکونت داشتند.»

آمار قربانیان بمباران شیمیایی سردشت

بر اساس داده‌های این انجمن، تعداد افرادی که بر اثر این حمله جان خود را از دست دادند نزدیک به 140 نفر و شمار مجروحان حدود 8 هزار نفر برآورد شده است که اکثریت قربانیان را زنان، کودکان و سالمندان تشکیل می‌دادند.

پیامدهای بهداشتی تسلیحات شیمیایی

بسیاری از قربانیان سردشت طی 39 سال گذشته به دلیل ابتلا به مشکلات حاد از جمله نارسایی‌های ریوی، اختلالات تنفسی، آسیب‌های چشمی و پوستی و همچنین تضعیف سیستم ایمنی بدن جان باخته‌اند؛ سایر بازماندگان نیز همچنان با دردهای طاقت‌فرسا دست و پنجه نرم می‌کنند.

واکنش‌های بین‌المللی به این فاجعه

در پی این حمله، جمهوری اسلامی ایران بمباران سردشت را به عنوان نخستین حمله شیمیایی به یک شهر پس از فاجعه هیروشیمای ژاپن معرفی کرد. با این حال، به دلیل شرایط جنگی و حمایت مجموعه‌ای از کشورها از حکومت وقت عراق، این رویداد در آن زمان با واکنش بین‌المللی گسترده‌ای مواجه نشد.