در حالی که جهان با معضل پسماندهای پلاستیکی دست‌وپنجه نرم می‌کند، شرکت‌های بازیافت در استرالیا از کمبود پلاستیک و مواد قابل بازیافت رنج می‌برند.

هشدارهای بخش صنعت

فعالان صنعت بازیافت نسبت به این وضعیت هشدار داده و آن را نگران‌کننده می‌دانند، چرا که پلاستیک‌ها به‌جای آنکه در داخل کشور بازیافت شوند، به خارج صادر می‌شوند.

فرآیند کاری کارخانه‌های داخلی

این تصویری از یک کارخانه در حومه ملبورن استرالیا است؛ کارخانه‌ای که بر روی پلاستیک‌های نو و تمیز کار می‌کند. فرآیند بازیافت به این صورت است که پلاستیک‌ها تفکیک، شست‌وشو و دوباره دسته‌بندی می‌شوند تا پلاستیک جدید از آن‌ها تولید شود؛ به همین دلیل این فرآیند پرهزینه است.

نیاز کارخانه به مواد اولیه

برای اینکه فعالیت این کارخانه طبق روال ادامه یابد، باید هر ماه ۸۰۰ تن پلاستیک برای آن تأمین شود، اما آنچه در حال حاضر در دسترس است، کمتر از نیمی از این مقدار است.

قانون ممنوعیت صادرات و تخلفات

در سال ۲۰۲۱، دولت تصمیم گرفت، که پسماندهای پلاستیکی به همراه لاستیک و کاغذ به خارج از کشور صادر نشوند؛ اما این قانون هنوز به‌طور کامل اجرا نمی‌شود و پلاستیک‌ها به‌صورت غیرقانونی به خارج از کشور صادر می‌شوند که این امر کارخانه‌های داخلی را با خطر مواجه کرده است.

تأثیر عدم اجرای قوانین بر سرمایه‌گذاری

سوزان تامبورو، از شورای بازیافت استرالیا، در مورد اجرای این قوانین گفت: "این قوانین توسط دولت فدرال آن‌طور که باید اجرا نمی‌شوند؛ این یعنی اگر در استرالیا روی صنعت بازیافت سرمایه‌گذاری کنید، از جانب کسانی که قانون را زیر پا می‌گذارند، متضرر خواهید شد".

هزینه فرآیند بازیافت از مبدأ منازل

بازیافت پلاستیک‌هایی که از خانه‌ها جمع‌آوری می‌شود، از مرحله جمع‌آوری تا انتقال به کارخانه‌ها دشوار بوده و هزینه زیادی می‌طلبد؛ همین امر باعث شده است تا محصولات تولیدشده از پلاستیک‌های بازیافتی گران تمام شوند.